ERCÜMENT EKREM TALU’NUN HAYATI, KİTAPLARI, SANATI, ESERLERİ, EDEBİ KİŞİLİĞİ (YAZARLARIN VE ŞAİRLERİN HAYATLARI, KİTAPLARI)

1888 yılında İstanbul’da İstinye’de doğmuştur. 20. Yüzyıl yazar ve romancılardandır. Mizahi roman, fıkra ve hikaye vadisinde devrin en dikkate değer siması Ercüment Ekrem’dir. Otuz yıl önce verdiği bir mülakatta çocukluğunu şöyle anlatır: “Tam manasıyla İstanbul çocuğum. Burada doğdum. Çocukluğumun en mesut safhası burada geçti. Edebiyatta ve fikir aleminde şöhret olmuş kimselerin muhitinde yaşamak bahtiyarlığına mazhar oldum. Babam tahsilimize çok itina etti, pek küçükken lisan öğrenmemize gayret sarfetti. Mektepten çıktığım zaman Türkçe kadar Fransızca, Rumca ve İngilizce biliyordum. Ne kadar isabet olmuş... Daha sonraları hayatta kazandığım başarıları bu lisanları bildiğime borçluyum. ”

Dedesi, devrinin meşhur bir şahsiyeti olup Takvim-i Vakayi nazırlığı yapan şair ve edip Recai Mehmet Şakir molladır. Babası edebiyatı cedide devrinin büyük üstadı Mahmut Ekrem beydir. Ciddi bir tahsil gören Ercüment Ekrem, Fransız Mektebi’nde okumuş, Galatasaray Lisesi’ni, Mektebi Hukuku bitirmiş, Paris Siyasi ilimler okuluna devam etmiştir.

1906 yılında müsabaka ile Duyunu Umumiye mütercimi olarak hayata atılan Ercüment Ekrem, 1908’de Ayan Meclisi mütercimi, sonra Babıali teşfirat memuru olmuştur.

10 Ekim 1920’de Aka Gündüz ile birlikte “Alay” adlı haftalık bir mizah dergisi neşretmeye başlamıştır.

Cumhuriyet’in ilanından sonra üç defa Matbaa Umum Müdürlüğü yapmış ve Atatürk’ün ilk Riyaseti Cumhur Başkatibi olmuştur. Sonraları Hariciye’ye intisap ederek muhtelif memleketleri dolaşmıştır. 1932’de Varşova Elçilik müsteşarı iken ayrılmıştır.

Mektebi Mülkiye, Ankara Hukuk Fakültesi, Polis Koleji, Gazi Terbiye Enstitüsü, Galatasaray ve Notre dam de Sion liselerinde öğretmenlik yapmıştır.

Eserlerinde, geçmiş günleri ve yaşadığı devrin İstanbul’unu en tipik hatıralarıyla canlandırmıştır.

Ercüment Ekrem Bey, Türk hayatında derin yer tutmuş olan taklitçiliği, edebi şewkilde ve kalemle yaşatan bir muharrirdir. Onun bir Meşhedi Caferi, bir de torik Necmi’si vardır. Bütün yazılarında iki adamı bir arada bulundurur, konuşturur, boğuşturur ve okuyanları güldürür.

Ercüment Ekrem’in cemiyetimizdeki bazı tipleri mübalağalı bir şekilde canlandıran mizah ve nükte edebiyatımızı zenginleştiren eserleri ile romanlarından ilk hatıra gelenler şunlardır: Meşhedi Cafer, Torik Necmi, Meşhedini Hikayeleri, Meşhedi ile (bilgi yelpazesi.net) Devri Alem, Meşhedi Polis Hafiyesi, Evliya-yı Cedit, Zeyl-i Evliya-yı Cedit, Gemi Alsanı, Gün Doğmayınca, Sabir Efendinin Gelini, A Benim Beyaz Şemsiyelim, Asriler, Teravihten Sahura, Gün Batarken, Kundakçı, Sevgiliye Masallar, Şevketmeab, Bir Harem AğasınınHatıraları, Kodaman, Güldüren Kitap, Kız Ali, Papeloğlu, Çömlekçioğlu ve ailesi.

1926’da neşredilen “Erenler” adlı 3 perdelik vodvilli Darülbedayide temsil edilmiştir.

Edebi hayatı Meşrutiyetten evvel başlamış, Meşrutiyet ve Cumhuriyet yıllarında gelişip tekamül etmiştir.

16 Aralık 1956 Pazar sabahı saat 10:10’da 68 yaşında ebediyete göçüp gitti ve Zincirlikuyu mezarlığına gömüldü.

Hilmi Yücebaş’ın, yaşamı ve sanatı üzerine yazılarından derlenmiş bütün cepheleriyle Ercüment Ekrem adlı bir kitabı vardır. (1957)

Eserleri

Roman:

1- Asriler (1922)

2- Gün batarken (1922, 4. bas. 1939)

3- Kopuk (1922)

4- Sabir Efendinin Gelini (1922)

5- Şevketmeab (1925)

6- Kan ve İman (1341 “1924”)

7- Kundakçı (1926)

8- Meşhedi ile Devr-i Alem (1927)

9- Gemi Arslanı (1928)

10- Meşhedi Aslan Peşinde (1934)

11- Kodaman (1934)

12- Papeoğlu (1938)

13- Beyaz Şemsiyeli (1939)

14- Bu Gönül Böyle Sevdi (1941)

(İmzasız basılan Meşhedi Polis Hafiyesi (1932) ve “Çimdik” (Yusuf Ziya  Ortaç) takma adıyla yayımlanan Meşhedi Ankara’da (1933) adlı eserler Ercüment Ekrem Talu’nun değildir.)

Hikaye:

15- Teravihten Sahura (1923)

16- Sevgiliye Masallar (1925)

17- Kız Ali (1926)

18- Güldüren Kitap (1927)

19- Gün doğmayınca (1927-1929 arası (?)

20- Meşhedi’nin Hikayeleri.

Anı:

Dünden Hatıralar (1945)